Over engagement, kwaadheid en grijze haren

Wat een boeiende en fijne maand heb ik achter de rug. Zowel op school als bij Groen mocht ik deelnemen aan heel wat mooie, verbindende activiteiten. 

Met mijn school waren we 24 uur in beweging voor Geen Nacht op Straat. Met Groen namen we deel aan de Refugee Walk en de Klimaatmars in Brussel. Zaterdag 17 oktober stond helemaal in het teken van wandelen in Roeselare: in de voormiddag tijdens de Walk & Talk van Meer Bomen en in de namiddag met de organisatie van de Dag van Verzet tegen Armoede.

Tijdens al die activiteiten voelde ik me gedragen door mensen met eenzelfde visie op mens en natuur. Ik zag hoop bij een jong gezin en strijdlust bij jonge grootouders. 'Als wij het niet meer doen, wie dan wel?' De kleine en grote gesprekken deden deugd.

Wat een contrast met de gemeenteraad. Daar voelde ik me precies van een andere planeet. Bij alleen al het woord ‘natuur’ wordt er soms al gebriest. Of er wordt met de ogen gedraaid of gelachen. Terwijl ik helemaal geen onmogelijke dingen vraag. Het gaat om kijken vanuit een andere blik, vanuit zorg voor onze aarde en vanuit de diepe overtuiging dat we samen tot veel in staat zijn om het beter te doen.

Maar neen, het is zogezegd allemaal onmogelijk … Na al die ontmoetingen met gelijkgestemden botste ik tijdens de gemeenteraad op een bijzonder weerbarstige werkelijkheid.
En ik voelde de kwaadheid groeien. Kwaadheid over het gebrek aan luisterbereidheid, over het onbegrip, over de muren die blijkbaar onmogelijk neer te halen zijn. Tijdens een van mijn replieken heb ik me bijna niet kunnen inhouden om de schepen te vragen waarom hij toch zo rood wordt bij het woord ‘natuur’. Gelukkig heb ik me kunnen inhouden. Want dat zou niet geholpen hebben en het is ook niet mijn stijl.

Toch bleef de kwaadheid nog de hele week hangen. Sorry, leerlingen. Sorry, huisgenoten.

Toch bleef de kwaadheid nog de hele week hangen. Sorry, leerlingen. Sorry, huisgenoten. Tot ik vrijdag naar de winkel ging. Daar sprak iemand me aan: 'Jij zit toch in de gemeenteraad?' Ik bevestigde. En ik weet niet precies hoe het kwam, maar door die korte babbel voelde ik de kwaadheid langzaam wegebben.

Misschien is dat wel de beweging die bij engagement hoort: voortdurend balanceren tussen verbondenheid en eenzaamheid, tussen hoop en ontgoocheling, tussen de kracht om door te gaan en de twijfel of het wel iets uithaalt.
En voor alle duidelijkheid, ik kleur mijn haar voorlopig nog niet ondanks de opmerking op Facebook naar aanleiding van mijn filmpje van de gemeenteraad. Maar ik vermoed dat een paar jaar gemeenteraad vanzelf wel voor grijze haren zullen zorgen. 😉

Bezoeken en gesprekken

• 4 oktober: Refugee Walk in Brussel
• 10 oktober: raadsleden- en trekkersmoment van Groen West-Vlaanderen in Trax
• 12, 13 en 15 oktober: commissies in het stadhuis
• 17 oktober: Walk and Talk van Meer Bomen in Roeselare
• 17 oktober: optocht ‘Geen mens op straat in Roeselare’
• 19 oktober: gemeenteraad
• 29 oktober: raad van bestuur van De Spil